Media Player
Laatste Release
Bandleden
Chris Babbit
Mikey Lattino
Andrew Cushing
Alan Doucette
De bandleden van Taking Dawn zijn met de nodige glamour opgegroeid en de felle lichten en sfeer van Las Vegas heeft de band gevormd in wat men is: Een rock ‘n’ roll tijdbom die met het debuutalbum Time to Burn op het punt staat om te ontploffen.
“We hebben ons hele leven in Las Vegas gewoond, en het lijkt wel of we de enige mensen zijn die niet in dealers zijn veranderd,” vertelt zanger/gitarist Chris Babbitt met een knipoog. Babbitt en gitarist Mikey Cross zijn in hetzelfde ziekenhuis geboren en door dezelfde dokter op de wereld gebracht. Dat de twee later een band zijn begonnen moet wel een lotsbestemming zijn geweest. Babbitt herinnert zich de beginjaren nog goed: “Alan en ik hebben elkaar ontmoet tijdens het tweede jaar op onze middelbare school, toen ik net was begonnen met gitaarspelen. Mike ontmoette ik een jaar later, en toen ik 21 werd was de band eindelijk compleet.” Babbitt viel door toeval al snel in de rol van frontman. “Niemand kon zingen, dus ik moest het doen. De anderen waren slecht, en ik was net wat minder slecht..” Babbitt en Cross werkten ook samen als security bij het Hard Rock Hotel. Het duo verscheen zelfs op TV als securityguards van beroemdheden bij True TV’s Rehab show. Babbitt lacht erom: “Ik heb vele levens gered!”
“Alle glitter en glamour heeft ons juist in een andere richting gestuurd,” aldus Babbitt. “We drinken en roken niet veel en we doen niet aan drugs. Het gaat ons om de muziek. En om de dames.” Alhoewel de meeste bandleden pas geboren waren toen bands als Guns N’ Roses op de befaamde Sunset Strip speelden in L.A. heeft Taking Dawn in korte tijd een flinke inhaalslag gemaakt. De vader van Chris was een rocker en een hippie, met een grote liefde voor Black Sabbath en Deep Purple. “Hij draaide Sabbath terwijl hij mijn kinderkamer aan het stofzuigen was. Toen hij me van de kleuterschool ophaalde met de auto vroeg hij als eerste welk nummer hij aan het draaien was.” Babbitt is opgegroeid met rock en hij probeert dat ook te verspreiden. Hij zegt, “Bij Las Vegas denkt men aan bands als The Killers en Panic At The Disco..er is niet echt meer een ‘rock & roll gezicht’. Slaughter was misschien de laatste rockband, wat mij betreft is het aan ons om de aandacht weer op de echte rock uit Las Vegas te vestigen.”
Taking Dawn is alles behalve een terugkeer naar de glam metal van de jaren 80, maar de band is er zeker wel door geïnspireerd: Technisch gitaar werk, solo’s en goede melodielijnen staan hoog in het vaandel. “Ik snap mensen niet die niet houden van klassieke bands als Bon Jovi en Skid Row,” zegt Babbit. “We willen deze muziek weer onder de aandacht brengen in een moderne context. We willen niet imiteren. We want the balls and the attitude."
De titeltrack Time To Burn ontving de aandacht van Roadrunner Records door de energie en het statement van het nummer. “'Homicidal, kill your idols / Your heroes are whores and your only God is you.' Dat is een groot deel van wat we willen zeggen. We willen niet ergens bij horen, en we vinden dat je niet aan de drugs hoeft te zitten of een complete fuck up moet zijn om jezelf te kunnen onderscheiden.” De band is erg trots op het nummer: “Het is een agressief nummer, maar wel pakkend.”
"Take Me Away" gaat over een 'dame van de nacht', en zit aan het andere spectrum van de stijl van de band. “We zijn fan van klassieke nummers met herkenbare refreinen. We willen dat de nummers blijven hangen bij mensen. Het zijn bijna altijd dezelfde 50 nummers die in een algemene top-50 staan en wij willen daar graag bijhoren. Dit nummer is puur rock n roll, met stevig gitaarwerk.. en het is pakkender dan herpes!” Een gewaagde uitspraak, maar men kan niet om het zelfvertrouwen en talent van de band heen.
De band heeft ook een andere kant, en dit wordt geillustreerd met hun cover van Fleetwood Mac’s “The Chain”. De band wilde eerst het WASP nummer “Fuck Like a Beast” coveren, maar al snel koos men voor iets ambitieuzer. “We wilden iets doen waardoor we niet in het ‘jaren 80 hoekje’ geduwd worden. Mike ging door enkele nummers heen en dit is ons favoriete Fleetwood Mac nummer. Metallica deed iets soortgelijks met ‘Turn The Page’, wij hopen het nummer een nieuwe draai te kunnen geven en het originele publiek te behouden.”
De band nam eerst demo’s op met Jason Suecof (Trivium, All That Remains) en dook uiteindelijk de studio in met Elvis Baskette (Chevelle, Incubus). Babbitt wil nummers schrijven die klinken als een mix tussen Randy Rhoads en Marty Friedman; een mix van klassieke rock en moderne metal. “We willen niet andermans nummers schrijven. We willen tracks schrijven die ass kicken en toch authentiek klinken. Onze muziek gaat over je instelling en gewoon willen rocken op een nummer. Het gepraat over verschillende genre’s doet ons niks, je moet gewoon doen wat je zelf wilt. Je hoeft geen redder of martelaar van een genre te zijn; dat is funest voor de muziek.”
Genres, hokjesdenken en veilige rock ‘n’ roll, Taking Dawn moet er niets van hebben.
“We hebben ons hele leven in Las Vegas gewoond, en het lijkt wel of we de enige mensen zijn die niet in dealers zijn veranderd,” vertelt zanger/gitarist Chris Babbitt met een knipoog. Babbitt en gitarist Mikey Cross zijn in hetzelfde ziekenhuis geboren en door dezelfde dokter op de wereld gebracht. Dat de twee later een band zijn begonnen moet wel een lotsbestemming zijn geweest. Babbitt herinnert zich de beginjaren nog goed: “Alan en ik hebben elkaar ontmoet tijdens het tweede jaar op onze middelbare school, toen ik net was begonnen met gitaarspelen. Mike ontmoette ik een jaar later, en toen ik 21 werd was de band eindelijk compleet.” Babbitt viel door toeval al snel in de rol van frontman. “Niemand kon zingen, dus ik moest het doen. De anderen waren slecht, en ik was net wat minder slecht..” Babbitt en Cross werkten ook samen als security bij het Hard Rock Hotel. Het duo verscheen zelfs op TV als securityguards van beroemdheden bij True TV’s Rehab show. Babbitt lacht erom: “Ik heb vele levens gered!”
“Alle glitter en glamour heeft ons juist in een andere richting gestuurd,” aldus Babbitt. “We drinken en roken niet veel en we doen niet aan drugs. Het gaat ons om de muziek. En om de dames.” Alhoewel de meeste bandleden pas geboren waren toen bands als Guns N’ Roses op de befaamde Sunset Strip speelden in L.A. heeft Taking Dawn in korte tijd een flinke inhaalslag gemaakt. De vader van Chris was een rocker en een hippie, met een grote liefde voor Black Sabbath en Deep Purple. “Hij draaide Sabbath terwijl hij mijn kinderkamer aan het stofzuigen was. Toen hij me van de kleuterschool ophaalde met de auto vroeg hij als eerste welk nummer hij aan het draaien was.” Babbitt is opgegroeid met rock en hij probeert dat ook te verspreiden. Hij zegt, “Bij Las Vegas denkt men aan bands als The Killers en Panic At The Disco..er is niet echt meer een ‘rock & roll gezicht’. Slaughter was misschien de laatste rockband, wat mij betreft is het aan ons om de aandacht weer op de echte rock uit Las Vegas te vestigen.”
Taking Dawn is alles behalve een terugkeer naar de glam metal van de jaren 80, maar de band is er zeker wel door geïnspireerd: Technisch gitaar werk, solo’s en goede melodielijnen staan hoog in het vaandel. “Ik snap mensen niet die niet houden van klassieke bands als Bon Jovi en Skid Row,” zegt Babbit. “We willen deze muziek weer onder de aandacht brengen in een moderne context. We willen niet imiteren. We want the balls and the attitude."
De titeltrack Time To Burn ontving de aandacht van Roadrunner Records door de energie en het statement van het nummer. “'Homicidal, kill your idols / Your heroes are whores and your only God is you.' Dat is een groot deel van wat we willen zeggen. We willen niet ergens bij horen, en we vinden dat je niet aan de drugs hoeft te zitten of een complete fuck up moet zijn om jezelf te kunnen onderscheiden.” De band is erg trots op het nummer: “Het is een agressief nummer, maar wel pakkend.”
"Take Me Away" gaat over een 'dame van de nacht', en zit aan het andere spectrum van de stijl van de band. “We zijn fan van klassieke nummers met herkenbare refreinen. We willen dat de nummers blijven hangen bij mensen. Het zijn bijna altijd dezelfde 50 nummers die in een algemene top-50 staan en wij willen daar graag bijhoren. Dit nummer is puur rock n roll, met stevig gitaarwerk.. en het is pakkender dan herpes!” Een gewaagde uitspraak, maar men kan niet om het zelfvertrouwen en talent van de band heen.
De band heeft ook een andere kant, en dit wordt geillustreerd met hun cover van Fleetwood Mac’s “The Chain”. De band wilde eerst het WASP nummer “Fuck Like a Beast” coveren, maar al snel koos men voor iets ambitieuzer. “We wilden iets doen waardoor we niet in het ‘jaren 80 hoekje’ geduwd worden. Mike ging door enkele nummers heen en dit is ons favoriete Fleetwood Mac nummer. Metallica deed iets soortgelijks met ‘Turn The Page’, wij hopen het nummer een nieuwe draai te kunnen geven en het originele publiek te behouden.”
De band nam eerst demo’s op met Jason Suecof (Trivium, All That Remains) en dook uiteindelijk de studio in met Elvis Baskette (Chevelle, Incubus). Babbitt wil nummers schrijven die klinken als een mix tussen Randy Rhoads en Marty Friedman; een mix van klassieke rock en moderne metal. “We willen niet andermans nummers schrijven. We willen tracks schrijven die ass kicken en toch authentiek klinken. Onze muziek gaat over je instelling en gewoon willen rocken op een nummer. Het gepraat over verschillende genre’s doet ons niks, je moet gewoon doen wat je zelf wilt. Je hoeft geen redder of martelaar van een genre te zijn; dat is funest voor de muziek.”
Genres, hokjesdenken en veilige rock ‘n’ roll, Taking Dawn moet er niets van hebben.
